Ons leven samen
Mekaar tegengekomen op een cursus ergens in oktober 2002. Na de lessen in het geniep afgesproken om nog iets te drinken. Er ging geen week meer voorbij of we zagen mekaar. In januari 2004 gaan samenwonen en sindsdien kunnen we mekaar niet meer missen. Voorbereidingen getroffen voor een groot feest en dus getrouwd in mei 2005. Foto's hiervan kan je op de betreffende pagina vinden.
We zijn een aantal hobbies gaan zoeken die we samen graag doen. Let wel, we geven mekaar ook de ruimte voor hobbies die slechts een van ons graag doet. Dat is de beste tactiek, want anders verstik je mekaar. Zo wandelen we geregeld (maar vooral in de winter) op zondagmorgen ongeveer tien kilometer in het vlaamse land. In de zomer halen we onze fietsen boven voor korte uitjes of voor lange reizen. Behalve deze sporten, genieten we ook van gezellige etentjes onder ons twee of met vrienden. En op weekend gaan we gemiddeld vijf keer per jaar.
Jaarlijks probeerden we een reisje naar het buitenland te maken. We zijn al een paar keer naar Zwitserland getrokken, naar de sneeuw. De zon zijn we gaan bekijken op Mallorca, Santorini (huwelijksreis) en Fuerteventura. En sportief hebben we met de fiets een deel van de hanzeroute gevolgd van Zaltbommel (Nederland) tot Bremen (Duitsland). De Vlaanderen fietsroute werd afgewerkt op tien dagen, vertrekkende in Lier, naar (onder andere) Turnhout, Maaseik, Kanne, Tongeren, Heverlee, Geraardsbergen, Ieper, Veurne, Blankenberge, Gent, en terug naar Lier. Voor foto's van sommige reizen, zeker eens kijken op de gegeven pagina.
Ons leven zou compleet zijn moesten we ons geluk kunnen delen met onze kinderen. Helaas wil de natuur niet meewerken. In december 2005 hebben we onze eerste miskraam meegemaakt na elf weken. Vervolgens is onze Cédric na zeven maanden zwangerschap overleden in oktober 2006. Toen zijn we dus mama en papa geworden, maar helaas bleven we achter met onze lege kamer. Je kan hier foto's van onze Cédric bekijken, evenals teksten lezen die wij of iemand anders voor hem hebben gemaakt. We nemen hem overal mee en in ons hart zal hij altijd blijven wonen. Intussen hebben we in april 2008 na negen weken zwangerschap opnieuw een miskraam meegemaakt. Het is een troost dat onze relatie er steviger op is geworden en dat we beseffen dat we beroep kunnen doen op een heel fijne familie die begrip toont voor onze zorgen.
En intussen zijn we opnieuw zwanger. Als alles goed verloopt worden we midden april 2009 opnieuw mama en papa. Mits de gebruikelijke ongemakken zijn we de moeilijke maanden al gepasseerd, al zullen we pas gerust zijn als we ons kindje in de armen kunnen sluiten. De eerste fotootjes kan je hier al bekijken.